« ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ . » « - 1 » 412 بعد از دو ماهه مقام بخوى ، چون پاى را از خزانهء « فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً » « - 2 » 413 ديگر بار كسوت نو دادند « 1 » ، تمنّى حبّ وطن و هواى اهل و مسكن ، زمام ناقهء طبع ، سوى « 2 » خراسان ، سقى اللّه أطلالها 414 ، و مدّت عليها ظلال « 3 » السّحب أذيالها ، مىكشيد . چه مىگويم ؟ ! و نيك غلط مىكنم ، چه وطن ؟ ! و كدام « 4 » مسكن ؟ ! و ما حبّ الدّيار شغفن قلبى * و لكن حبّ من سكن الدّيارا 415 شوق مشاهدهء طلعت همايون خداوندى بر نهضت « 5 » سوى آن ديار - و اگر خود در آتش « 6 » مىبايست رفت - آتش پاى مىگردانيد « 7 » ، و هادى عقل ، كه بدلالت او از بيداى حيرت « 8 » و ضلالت راه بديهى « 9 » توان برد ، تحذير مىكرد ، كه ( ع ) : « جان

--> ( 1 ) مى : بار نوا دادند ( 2 ) سى : ناقه سوى ( 3 ) همهء نسخ طلاب ، تصحيح قياسى و از استاد فروزانفر است . ( 4 ) هت ، سى : كدام اهل و مسكن ، كر : اهل مسكن ( 5 ) مى : خداوندى و نهضت ( 6 ) مى : آتشى ( 7 ) سى : مىگردانيدم ( 8 ) كر : حسرت ( 9 ) سى : بدهى ( - 1 ) قرآن كريم : 15 / 3 ( - 2 ) قرآن كريم : 23 / 14